01 December 2020

Week of Courage: Onno Bos

Een kort interview met Onno Bos, CFO van Zicht, risico- en verzekeringsadviseurs. Onno heeft vanuit zichzelf een vuur dat wakkert op het verlangen om mensen te helpen. Onrecht speelt daarbij een belangrijke rol. In dit interview komt naar voren waar dit gevoel vandaan komt, én hoe hij dit in zijn leven naar voren laat komen. Kortom, waarom Onno in onze ogen een held is.

 

Annelouc: Onrecht is een terugkerend thema in jouw leven, het is iets wat jou raakt. Weet je waar dat vandaan komt?

Onno: Dat zal onder andere te maken hebben met mijn geloof. Daar ben ik veel mee bezig. Geloof is voor mij de bron waar ik zelf ‘courage’ uit haal. Wanneer iemand even hulp nodig heeft, even dat extra handje om weer door te kunnen, dan doe ik dat graag. Dat heb ik eigenlijk altijd al gehad. Wanneer iemand pech heeft, stap ik uit en wanneer iemand de weg niet weet, dan probeer ik te helpen. Dat zijn kleine dingen. Maar er zijn ook veel grote problemen. Zoals oorlog, honger of slavernij. Er is veel onrecht. En het meeste zien we niet. We leven in een bubbel.

Dat zorgt misschien ook wel voor het contrast dat ik ervaar. Hoe wij hier rustig koffie kunnen drinken, terwijl er zoveel onrecht is. Dan heb ik zoiets van; moeten we daar niet met elkaar onze schouders onder zetten.

Annelouc: Weet je nog wanneer je dat besluit nam om echt een verschil te gaan maken, wat er toen gebeurde?

Onno: Met een groep vrienden uit de kerk kwamen we tot het inzicht dat we meer wilden bijdragen. En al gauw was de insteek, laten we stoppen met het er steeds over te hebben maar het gewoon gaan doen! Dat gevoel gaf mij echt een drive. Toen wist ik; ik moet aan de bak! Maar wat dan?

Vervolgens gingen we in 2015 op vakantie naar Lesbos. Achteraf bleek dat ons hotel pal naast de vluchtelingen route lag, vlakbij het strand waar ze Griekenland bereikten. Zodoende raakten wij in aanraking met vluchtelingen. En wat bleek; veel waren van dezelfde leeftijd als onze kinderen, hadden dezelfde opleiding, dezelfde kleding, alleen was hun huis gebombardeerd of ze moesten verplicht in dienst. Daar kregen wij begrip voor. Dat was het moment waarop het vuur in mij echt aanwakkerde.

Dat zette ons over tot actie. We zijn in contact gekomen met de lokale vrijwilligers, en hebben onze overgebleven 2 weken vakantie besteed als vrijwilligers daar. Dat was echt hands on. De aantallen namen destijds gigantisch toe wat erin resulteerde dat we dag en nacht aan de bak moesten. Uiteindelijk zijn we zelfs in oktober en maart weer terug geweest.

Annelouc: Zijn er nou nog dingen waarbij mensen jou kunnen helpen? Iets waar jij baat bij hebt?

Onno: Ik wil graag een bijdrage leveren aan mensen in Nederland die vanuit een ervaring van onrecht weer door willen leven. Over deze doelgroepen heb ik  veel informatie nodig. Daarvoor heb ik contact met diverse stichtingen en organisaties die al actief zijn in dit werkveld. Verder leg ik ook graag contact met bedrijven in Nederland die vanuit hun MVO-agenda juist ook voor deze mensen in actie willen komen. Die zou ik graag met elkaar verbinden. 

Annelouc: Heb je nog een tip voor mensen die warm worden van jouw verhaal maar het zelf nog wel lastig vinden om die stap te gaan nemen?

Onno: Blijf vooral jezelf! Ga niet iemand anders worden. En neem vooral de tijd voordat je zoiets beslist. En ondertussen… doe je ogen open. Zie een mens en steek je hand uit.

Courage changes all.